Çocukluğumda kocaman bir ağacın dalları arasında bir ağaç evde yaşama hayalim vardı.
Sonra, elimden düşmeyen TİNA dergilerinde nehirdeki yüzer evde yaşayan bir kahramanla tanıştım.
Benim yaşlarımda bir kız çocuğu,evinin verandasından bacaklarını suya sallandırıp elinde oltası balık tutar,her gün yeni bir maceraya uyanır ve babasıyla birlikte hep mutlu yaşardı .
O nun maceralarını okudukça hayalimdeki ağaç ev yerini yüzer eve bırakmıştı.
Şimdi ne zaman sahaflarda dolaşsam eski bir dosta bakınır gibi Tina yı arar gözlerim.
Tina larımı geri getireceğine söz veren,ama sonra kaybeden kuzenimin kulaklarını çınlatarak.
Serin bir bozkır gecesinde açık havada konser gibisi yok inanın.
