Kahve Zamanı-Cafe Del Mundo

Uzun zaman önce hazırlamış, burada yer veremediğim bir "kahve zamanı" vardı.

Şimdi yeniden yazmaya başlamadan önce birlikte kahve içelim mi?  Bir kaç mekan, bir kaç şehir... Bazıları çoktan kapanmış kafeler var içlerinde.  Bana ne çok şey hatırlattılar bu gece vakti.

Bu vakitte içilmez belki ama bir fincan kahve sıcağı ısıtsın içimizi. 

Veruna Gezgini / Eskişehir

Bugünlük şöyle bitireyim izninizle;

Cezveyi ocağa sürün.

Yeniden başlıyoruz :))

Çünkü çok emek, çok anı, çok sevgi var burada.

Kahve Zamanı - Ziver

Önce el değiştirip sonra kapanan Ankara meyhanelerinden biri "Ziver".

Gündüzleri gizli bahçesinde kahve içtiğim, bazen 70'lerin pop parçalarının, bazen Müzeyyen Senar'ın sesinden şarkıların çalındığı, duvarlarını siyah beyaz eski Ankara fotoğraflarının süslediği mekan. 

Ziver'in  bayan mutfak şefi arkadaşımdı. Muhasebeci olarak yıllarca çalışıp emekli olduktan sonra hobisini yeni işi yapan cesur kadınlardan biri. Şimdilerde kıtalar arası gezen büyük gemilerden birinde master şef  ve akranlarının torun tosun baktığı 60'lı yaşlarını neşeyle sürmekte. Sevdiğim insanların genelde sıra dışı hayatlara sahip olmaları ya da  büyük kararlar verebilmeleri, zaman zaman pek sıradan bulduğum hayatımın bastırılmış isyanının tezahürü olsa gerek.

Gündüzleri gizli bahçesinde kahve içtiğim bu yer şuracıkta dursun. 

Çünkü unutuyor insan. Dostları değilse de, birlikte oturup kalktığınız yerleri, dinlediğiniz şarkıları ve siyah beyaz fotoğraflardaki Ankara'yı.

Kahve ve Şiir Zamanı

                                  Nazım Hikmet – Yılbaşı Ağacı

Bir yılbaşı ağacı karlı bir meydanda Estonya türküleri söylüyor
Telli pullu upuzun bir yılbaşı ağacı
Sen kırmızı sırça topun içindesin
Saçların saman sarısı kirpiklerin mavi
Onu oraya ben astım seni içine koyup
Ak boynun uzundur yuvarlaktır
Kuşkularım kaygılarım sözlerim umutlarım ve okşayışlarımla koydum seni sırça topun içine
Bütün yılbaşı ağaçlarına, bütün ağaçlara, bütün balkonlara, pencerelere, çivilere, hasretlere astım kırmızı sırça topu seni içine koyup
Bağışla beni öleceğim seni bırakıp orda.

*************

Ocak ayının ilk günlerinde Nazım Hikmet'in bu şiirini ilk mısraında "Estonya" geçiyor diye seçtim aslında. Çünkü hala bir yılbaşı ağacım yok. Zaten o kırmızı toplar da, sırça değil artık.

Tekrar gitmeyi çok istediğim Tallinn de, Noel Baba'nın evi kadar uzakta şimdi.

Pandemi günleri başladığından beri seslendirmeye de gidemedim. 

Malum nur topu gibi bir kronik hastalığım var. Risk grubundayım işte bu yüzden.

En çok şiir ve çocuk kitaplarını seslendirmeyi özledim :(

Sahi, siz en fazla ne yapmayı özlediniz?

Seslendirmeyi deyin de, düşüp bayılayım şurada :))

Konuşan Kitaplık için burada bir şeyler anlatmışım.

Kahve Zamanı-Kahve Dünyası Eskişehir

Çok uzun zaman önceydi. 

Şimdi dönüp bakınca "çok uzun"dan daha da uzun bir zaman gibi geliyor bana.

Sevdiklerimizle korkusuz ve kuşkusuz bir yerlere gidip oturduğumuz, 

içimize sine sine bir şeyler yiyip içtiğimiz zamanlar.

Bu kırmızı opalin avize altında geçen, mis kokulu akşam yine de dün gibi.

Bu şekerleme kutusu gibi evler bir Eskişehir de, bir de Çanakkale de mutlu tebessümler  yerleştiriyor yüzüme. Hiç böyle bir evde oturmuş olmasanız da sizi eski zamanlara, çocukluğunuza, anne babanızın gençliğine, komşularla kocaman bir aile gibi yaşadığınız zamanlara ışınlıyor.

Atlı Han

Her gittiğimde lüle taşı dikiş yüksükleri aldığım, bir dolu anı barındıran yer.

Şimdi içimde garip bir istek var.

Hiç bilmediğim bir şehre gitsem. Havada bahar esintisi, sokaklar tenha olsa.

Ben tüm günlük telaşlardan azat olmuş, öyle sakin sakin dolaşsam.

Kafamı kaldırıp baktığımda masmavi gökyüzünde pamuk kümesi bulutlar,

yol boyu ağaçlar, çiçekler, böyle sırdaş evler görsem.

Melih Cevdet Anday'da böyle hissettiği bir günde yazmış olmalı şiirini.

Bir Misafirliğe Gitsem

Bir misafirliğe gitsem

Bana temiz bir yatak yapsalar

Her şeyi, adımı bile unutup

Uyusam...

Kalktığımda yatağım hala lavanta koksa

Kekikli zeytinli bir kahvaltı hazırlasalar

Nerede olduğumu hatırlamasam

Hatta adımı bile unutsam....

**********

Diye.

Bayram Kahvesi

Bugün arefe.

 

İzniniz olursa Can Dündar'ın bayramlarda bir bölümü sıkça paylaşılan "Her Gün Bayram" yazısının tamamını paylaşmak istiyorum sizlerle. Bu yazı son yıllarda "Yaşamak Bayramdır" başlığı ile Can Yücel' atfedilerek sıkça yayınlansa da, ilk defa 10 Ocak 2006 tarihli Milliyet Gazetesi'nde Can Dündar imzası ile yayınlanmış.  

 Yukarıdaki kahve de bu limonata tadındaki yazının eşlikçisi olsun.

Çanta mı? Ben içine çifte kavrulmuş kuş lokumları ve anasonlu badem şekeri koydum ama bayramı tatil bilenlere totem olsun isterseniz:)

******** ********

Zamanla anlıyor insan: 3-4 güne sıkışmış bir tatilden öte bir şey bayram...
Hayata rastgele serpiştirilmiş ilahi ikramlar, kıymet bilen kullara her daim bayram yaşatır.
***
Nefes almak bayramdır mesela; günün birinde soluksuz kalınca anlar insan... 
Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir; sevmeninkini yalnızlık...
Sızlamayan her organ, hele de burun direği bayramdır.
Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni kaybetmemek, kurda kuşa yem olmayıp "Çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...
Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.
Küsken barışmak, ayrıyken kavuşmak, suskunken konuşmak bayramdır.
***
Bir kitabı bitirmek, bir binayı bitirmek, bir okulu bitirmek, kâbuslu bir rüyayı, kodeste ağır cezayı bitirmek bayramdır.
Yoğun bakımda sancılı geceyi ya da kangren olmuş bir ilişkiyi bitirmek de öyle...
Vuslat da bayramdır öte yandan...
Endişe içinde beklediğinden mektup almak, telefonda ansızın sesini duymak, deli gibi burnunda tütenin boynuna sarılmak bayramdır.
En acıktığın anda dumanı tüten bir somunun köşesini bölmek, korktuğunda güvendiğine sarılabilmek, dara düştüğünde dost kapısını çalabilmek bayramdır.
Bir sürpriz paketinden çıkan hediye, tatlı bir şekerlemede üstüne serilen battaniye, saçlarını müşfik bir sevgiyle okşayan anne bayramdır.
"Ona güvenmiştim, yanılmamışım" sözü bayramdır.
Hiç aldatmamış, aldanmamış olmak bayram...
***
Yeni bir sözcük öğrenmek, bir tünelin sonuna gelmek, müzmin bir işin kapısını çarpıp uzun bir yola çıkıvermek bayramdır.
Zorluklara tek başına göğüs gerebilmek, gereğinde haksızlığın üstüne yalın kılıç yürüyebilmek bayramdır.
Yeni eve asılan basma perdeler, alın teriyle kazanılmış ilk rızkın konduğu çerçeveler, yüklü bir borcun son taksiti ödenirken sıkılan eller bayramdır.
Evde yalnızlığı noktalayan insan nefesi, akşam kapıda karşılayan yavuklu busesi, sevdalı bir elin tende gezmesi, nice adağın ardından çınlayan çocuk sesi bayramdır. 
Sonrasında gelen ilk diş bayramdır, ilk söz bayram, ilk adım, ilk yazı, ilk karne bayram...
Güne gülümseyerek başlamak bayramdır. 
"İyi ki yanımdasın" bayram, "Her şeyi sana borçluyum" bayram, "Hiç pişman değilim" bayram...
***
Evlatların mürüvvetini görebilmek, eve dolu bir torbayla gidebilmek, konu komşuyla yarenlik edebilmek, akşamları eskimeyen bir keyifle çay demleyebilmek bayramdır.
Zamanı donduran eski fotoğraflara nedametsiz bakabilmek, altı çizilmiş eski kitapları aynı inançla okuyabilmek, yol arkadaşlarının yüzüne utanmadan bakabilmek bayramdır. 
Alnı açık yaşlanmak bayramdır; ulu bir çınar gibi ayakta ölebilmek bayram...
***
Bunların kadrini bilirseniz, kıymet bilmeyi öğrenirseniz her gününüz bayram olur.
Meraklanmayın, öyledir diye size deli demezler. 
Deseler de böyle delilik, bayram artığı günlerdeki nankör akıllılıktan evladır. 
Her gününüz bayram olsun!

Can Dündar – Can Yücel

 *********  ********

İşte böyle sevgili dostlar.

 Ben size "her gününüz bayram olsun" demeyeceğim. Benim temennim ;

"her gününüzde bayram neşesini bulmaya çalışmaktan vazgeçmeyin" olacak :)

Sevgi ile!

Kahve Zamanı - Ukrayna

Kahvenin çaydan çok sevildiği bir ailede büyüdüm ben.  Bu yüzden çocukluk anılarım mis gibi taze çekilmiş kahve kokar. Kokunun hafıza ile olan vefalı birlikteliğinden olsa gerek, ya bir koku anıları çağırır ya da anılar koluna kokuları takıp gelir bana.

Her cumartesi ziyaretine gittiğimiz babaannem, hepimize sütlü kahve ikram ederdi.

Büyüğe de, küçüğe de. Sen küçüksün, sana sadece süt demezdi örneğin.

Hala gözümün önüne ağzından eksik olmayan sigarası ve elindeki cam bardakta üzeri kaymak bağlamış sütlü kahvesi ile gelir. 

Anneannem sigara kullanmazdı ve kahvesini sütle yapmazdı. Zaten babaannemle tek ortak noktaları ikisininde neredeyse temizlik delisi olmasıydı. Eminönü'nden aldığı  çekirdek kahveyi kendi kavurur ve el değirmeninde çekerdi.  Kahve kavanozunun dibi hiç bir gün görülmez, bitmeden mutlaka yenisi alınırdı. Rahmete erdiğinde sadece pirinç kahve değirmeni benim olsun istedim. Çünkü ilerde bir gün, o katlanır kolu özenle yerine takıp, ince bir gıcırtı eşliğinde ninni söyler gibi çeviren yumuk elleri hatırlayan sadece ben olacaktım. Biliyordum.

Her akşam mutlaka orta şekerli kahvesini içen babam öğretti bana kahve yapmayı.

Yemekten hemen sonra kahvesini içer, tabağına da ertesi günün okul harçlığımı koyardı.

Yani emeğe, emekçiye değer veren biriydi :))

Hem güzel kahve pişirmenin inceliklerini, hem emeğin bir karşılığı olduğunu, hem de harçlığımı hak etmem gerektiğini öğrendiğimde henüz ilk okul 3. sınıftaydım. Ömrünce iki kuruş biriktirmemiş, mal mülk sahibi olmayı avam zihniyeti bilmiş güzel babam  bunu niye adet edinmişti hiç bilmiyorum.

Fark ettim de, kuralcı kişiliğimin temellerinde babamın da bir kaç kürek harcı varmış meğer.

Neyse efendim. Ukrayna'dan gelen fincanla, kahve konusu buralara kadar geldi. 

İyi de oldu. Yoksa ben ne bulup ne anlatırdım bu yayın bolluğunda  ;)

Şimdi gidip kendime bir kahve yapayım.

Hatta bir de kahveli müzik açayım. Kahveli müzik miii? demeyin.

Ezginin Günlüğü ne de güzel çalar, söyler;

"Fincana kahve koydum gel, Bugün şeytana uydum gel Ay doğdu dağın üstünden, aman aman Dallarda beyaz çiçekler "

diye.

* Diğer kahve hikayeleri için sizi   BURAYA  alabilirim.

*Babamı da BURADA anlatmıştım.

Hatırlamak Güzel Bazen - Gemi Kahvesi

                                                         (Manş Denizi'indeki yüzlerce adadan biri)

Size de olur mu bilmiyorum

Hayatın getirdiklerine hazırlıksız yakalanmış olma duygusu kilitler beni.

Tepkisiz, ifadesiz kalakalırım ünlü tavşan benzetmesi misali.

Benim bu durumum hayatın umurunda mı peki? Pek sanmıyorum doğrusu  : ))

Bu defa normale dönmem fazlaca uzun sürdü yalnız.

Öyle ki, sevdiğim tek sosyal mecra olan bloğumdan uzun zaman ayrı kaldım.

Bugün baktım  da bir çok taslak hazırlayıp atmışım kenara.

Şiirler, kahveli yazılar biriktirmişim kumbaramda.

Mis kokulu bir fincan kahve eşliğinde başlayalım istedim sohbetlerimize kaldığımız yerden.

Dört yıl önce bugünlerde Estonya da Tallinn deydik. 

Bir ay kadar kaldığımız bu rüya şehirden komşu ülkelere kısa geziler yapmıştık.

Hani lambadan bir cin çıkıp sorsa, galiba dönmek isteyeceğim üç zaman diliminden biri olurdu o günler.

Bu kahve gemide Stockholm dönüşü Manş da batan güneşin renkleri eşliğinde içildi.

Yolculuk yazısı BURADA 

Stockholm sokakları için ise BURAYA alayım sizi.

Yazıların linklerini alayım derken, yazdıklarımı okudum bir güzel.

Her yaz yurt dışı yaparmış gibi üzüldüm kısıtlamalara iyi mi. 

Sonra da " oh iyi ki gitmişiz "dedim.

Bir kez daha sevindim para yerine anı biriktirdiğime.

Ahh Güzel Victoria !

Size de Haziran yağmurları ile yıkanmış pırıl pırıl, yemyeşil bir
MERHABA ! 
bıraktım buraya.


Şimdi gidip bir bakayım siz neler yapmışsınız ben mağarama kapanmışken :)

Kahve Zamanı - Tallinn

Tallinn de yağmurlu bir günü ısıtan kahve.

Hikayesi  BURADA

------------o---------

Bugün çok değerli bir arkadaşımın evindeydim.
Mutfağında Avusturya'lı kahve üreticisi Julius Mainl logosunu görünce aklıma geldi.
Tallinn'i ve kahveyi konuştuk.
Belki sadece bu sebepten belki de keyifsiz zamanlara keyifli zamanların anıları ile birazcık  tat katabilmek için bu başlığa sığındım.

Bir de şiir eklesem....

UZAKLAR

Ah! Yollara çıkmak lazım şimdi…

geride tükenmez krizler, nafile rutinler, virane ilişkiler bırakarak

yelkenleri şişirmek lazım…

Doldurup bavula ertelenmiş coşkuları, rüzgarları sırtlamak,

martıların peşine düşüp

asfalt bilmez topraklara koşmak lazım.

Unutulmuş paslı bir hançer gibi

çekilmek kınından ve yollara sürtündükçe

yeniden bilenip ışımak lazım…

Ah! gökten yıldızlar yağıyordur oralarda, dallar hazdan kırılıyordur.

Şimdi uzaklarda olmak lazım.

Can Dündar

Kahve Zamanı - Dantel Cafe

Pazar kahvemiz Ulus da Şükran Hanım'ın binbir eski ile döşediği kafe dükkanından.

Çünkü burada gördüğünüz her şey satılık. Eskiye dair ne varsa bulabileceğiniz bir mekan.

Yalnız da gitseniz bu yüzden çok uzun vakitler geçirebiliyorsunuz.

Unuttuğunuz bir yığın çocukluk anısı saklandıkları yerden çıkıp size eşlik ediyorlar çünkü.

Huzurlu, keyifli bir tatil günü geçiriyorsunuzdur inşallah.

Kahve Zamanı - Sulu Han

İyi de kahve nerede diyecekseniz,

avludaki Köşk Mescdi'nin altındaki masalardan birinde.

Burası Sulu Han tam 500 yıllık mazisi var. İki avlulu kagir bir şehir hanı diye tabir ediliyor kaynaklarda.  Döneminde içinde suyunun olması, her odasında bir ocak bulunması sebebi ile çok popülermiş. Şimdilerde Ankara da el sanatları ile ilgili hobi sahibi herkesin uğrak yeri.

Hafta sonları, hava da güzelse iğne atsanız yere düşmez cinsten.

Benim de bu şehirde en sevdiğim yerlerden.

Gelirseniz size de o avluda, isterseniz bir de iç avlusu var işte orada mis kokulu bir kahve ikram ederim. Benden söylemesi :)

Kahve Zamanı - Sarkaç Cafe

Saat, Zaman, Kişi

Saat çalar, zaman yürür,

Ben susarım, otururum;

Saat çalar, zaman yürür.

Geçen günler, aylar, yıllar

Ve yüzyıllar, ben dururum;

Geçer günler, aylar, yıllar…

Zaman kesin; bağışlamaz!

Bulur beni; ben ölürüm.

Zaman kesin; bağışlamaz.

Sarkaç gelir, sarkaç gider;

Yok m’olurum, var m’olurum?

Sarkaç gelir, sarkaç gider.

Tutsak, tutsak, tutsak, tutsak…

Her şey tutsak ve de ölüm;

Ve de ölüm, her şey tutsak.

Günler tutsak gecelere,

Ben de sana ey bir ömrüm,

Ben de sana ve boş yere.

                                                                         Ahmet Muhip Dranas

*********

Meşrutiyet Caddesi'ni kesen sokaklardan birinde bu kedili kafe.

Gelip ayaklarınıza başını yaslayan patili tüy yumaklarının fotoğrafını çekemedim bir türlü.

Alp'in sevdiği yerlerden biri Sarkaç. Gece birlikte Kızılay yürüyüşleri yapmayı seviyoruz ve geç vakit üşümüşken hem bedenimizi, hem kalbimizi burada ısıtyoruz bazen.

Kahve Zamanı - Bizim Mutfak

Kahve keyfinde bir hafta sonu dileğimle.

Kahve Zamanı - Karda Ankara

KAR

Lambayı yakma, bırak,
sarı bir insan başı
düşmesin pencereden kara.
Kar yağıyor
karanlıklara.
Kar yağıyor
ve ben hatırlıyorum.
Kar…
Üflenen bir mum gibi söndü
koskocaman ışıklar..
Ve şehir
kör bir insan gibi kaldı
altında yağan karın.
Lambayı yakma, bırak!
Kalbe bir bıçak gibi giren hatıraların
dilsiz olduklarını anlıyorum.
Kar yağıyor
ve ben hatırlıyorum

                                              *********                                             

Şiir Nazım Hikmet'ten, fotoğraflar benden.

Dün sabah Ankara beyaz bir örtüye bürünmüştü. Gerçi bu senenin ilk karını geçen hafta Beypazarı yollarında gördük. Bu sene geç kalmışlığın telaşı ile, tipi halinde, bir hışımla geldi. 
Önceki gece de sabaha karşı yağmış olmalı usul usul. Hiç fark etmedik.
Zamanı mı? Zamanı elbette.

Madem mevsimlerden Kış, madem kapıda kardanadamlar, 
Ulus da terkedilmiş evlerin hüznü yakışır bugünlere.

********


Bu yazıyı öncelerde hazırlamış, paylaşmamışım. 
Uzun yol azığı gibi kalmış çantanın dibinde.

Kahve Zamanı - Hepsi İstanbul

Özledim mi, ne?

Eminönü'nün kahve kokan sokağı, güvercinleri, telaşı, kalabalığı.... Hepsi bu karelerin arkasında.

Yoksa siz göremiyor musunuz?

Kahve Zamanı - Cafe Borges

ANLAR

Eger,yenıden başlayabilseydim yaşamaya,

İkincisinde daha çok hata yapardım.

Kusursuz olmaya çalışmaz,sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadıgım kadar,

Çok az şeyi 

Ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla.

Daha çok riske girerdim.

Seyahat ederdim daha fazla.

Daha çok güneş doguşu izler,

Daha çok dağa tırmanır,daha çok nehirde yüzerdim.

Görmedigim bir çok yere giderdim.

Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.

Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım.

Yeniden başlayabilseydim eger,yalnız mutlu anlarım olurdu.

Farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.

Anlar,sadece anlar.Siz de anı yaşayın.

Hiçbir yere yanında su,şemsiye ve paraşüt almadan,

Gitmeyen insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eger,hiçbir şey taşımazdım.

Eger yeniden başlayabilseydim,

İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.

Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.

Bilinmeyen yollar keşfeder,güneşin tadına varır,

Çocuklarla oynardım,bir şansım olsaydı eger.

Ama işte 85'indeyim ve biliyorumn...

ÖLÜYORUM....

Arjantin-1985

Jorge Luis Borges

*******

Mekanın adı da, şiirin sahibi de aynı.

BORGES